Fietsreis 2026: Stroomopwaarts langs de Maas
Deze fietsreis was eigenlijk niet gepland. Door omstandigheden moesten we begin juli onze initiële (fiets)reisplannen schrappen. Veel tijd om een alternatief voor te bereiden was er niet, en dus werd het een fietsvakantie eerder dicht bij huis met beperkte logistieke rompslomp.
We spoorden van Brussel Noord naar Rotterdam Centraal, het startpunt van onze tocht langs de Maas. Het werd uiteindelijk een tocht door vier landen, voor het grootste deel langs de oevers van een rivier. Ook voor deze tocht lieten we ons inspireren door een gids van Paul Benjaminse: ‘De Internationale Maasroute’.
Nederland
1000km fietsen langs de oevers van een rivier klinkt saai. Maar dat was het niet! Er is niet één Maas, deze rivier heeft vele gezichten. De hand van de mens is vaak goed zichtbaar: de Maas als verdedigingslinie, als transportroute of als bron van water en slib voor de landbouw.
Onze Noorderburen zijn meesters in water management en hebben door de eeuwen heen als geen ander ingegrepen op de loop van de rivier. Je hebt er de ‘Oude Maas’, de ‘Nieuwe Maas’, de ‘afgedamde Maas’, de ‘Bergsche Maas’, het ‘Maaskanaal’ en de ‘GrensMaas’. Historisch gezien was de rivier belangrijk voor de handel en de verdediging van Holland.
Kort na Rotterdam fiets je langs de (te) toeristische molengang van Kinderdijk met zijn historische windmolens en vervolgens rij je naar het nationaal park ‘De Biesbosch‘. Het is een uitgestrekt zoetwatergetijdegebied in het hart van de rivierendelta (Maas – Rijn) op de grens tussen Zuid-Holland en Noord-Brabant. Een doolhof van kreken met tal van getijde flora, een echt paradijs voor (water)vogels. Knap hoe natuur- en waterbeheer hier samengaan.
Eenmaal in Brabant rij je langs tal van goed bewaarde vestigingssteden als Woudrichem, Heusden, Ravenstein of Grave. Deze stadjes zijn best gezellig met hun vestigingswallen, stadspoorten, klinkerstraatjes en grachten. De Maas is hier ook een meanderende rivier waar ruimte is (gemaakt) voor overstroming. Je fietst er dus veeleer door open gevarieerd natuurlandschap, tal van pontjes brengen je van de ene oever naar de andere en weer terug. Naarmate je zuidelijker fietst vormt de (Bergse)Maas eerst de grens tussen de provincies Noord-Brabant en Gelderland en vervolgens tussen Noord-Brabant en Limburg, uiteindelijk rij je iets na Boxmeer (Nederlands) Limburg binnen.
Ook hier fiets je langs een schitterend nationaal park: De Maasduinen. Een bijzonder landschap van rivierduinen, heidegebied en bossen. Ooit liep hier nog de Rijn(!). Naarmate je zuidelijker gaat ontsnap je niet aan de Limburgse gezelligheid: terrasjes en ijssalons bij de vleet. Na de Maase plassen nabij Roermond steken we de Maas over en rijden we België binnen thv Dilzen-Stokkem. Via Maaseik en langs de meanderende Grensmaas rijden we richting Maastricht. Het mag worden gezegd: de fietsinfrastructuur in Belgisch Limburg is top en kan wedijveren met de Nederlandse. Een pont brengt ons terug naar de Nederlandse oever
België
Wij verlieten ‘s ochtends vroeg onze camping nabij Maastricht om aan het Belgische deel van onze tocht te beginnen. Tussen Visé en Luik waren er tal van werkzaamheden op het traject en de omleidingen waren alles behalve fietsvriendelijk en bovendien slecht aangeduid. De fietstocht door Luik zelf was aangenaam maar eenmaal voorbij de stad rij je door een triest decor met eerst verpauperde woonwijken en vervolgens vervallen en nog actieve industriële sites. Om het met de woorden van Paul Benjaminse te zeggen: ‘De rivier was vroeger de ader waarover alle bedrijvigheid verliep, en de rivier is gebleven met daaromheen een woestenij aan gebouwen en open wonden.’
Van Luik tot Huy is het dus even doorbijten. Wij kwamen aan in Huy in de late namiddag. Het was een zonnige dag. Na een lekkere maaltijd op de centrale plaats besloten we nog verder te rijden tot Namen. Met een ondergaande zon en rijdend langs een meanderende Maas was het alsof de mindere momenten van deze dag met elke pedaaltred werden uitgewist. De aankomst in Namen in de avondzon was ronduit schitterend!
Wat opvalt, komende vanuit Nederland, is de afwezigheid van veerponten. Ook het aantal bruggen over de rivier is duidelijk minder in België. Het is alsof de rivier het landschap bij ons in twee snijdt, daar waar hij in Nederland er veel meer deel van uitmaakt.
Namen was echt een openbaring voor ons: we flaneerden een dag in het oude stadscentrum en bezochten de citadel. Het is een stad die bruist. De culturele, culinaire en shoppende mens komt hier zeker aan zijn trekken. In de late namiddag rijden we verder richting Dinant. Het landschap wordt nu echt Ardens, de rivier kronkelt zich tussen beboste heuvels en rotspartijen. Onze camping voor die nacht lag aan de Lesse, vlakbij de monding van die laatste in de Maas en niet ver van de Franse grens.
Frankrijk
Er kondigde zich weer een zeer warme dag aan en dus zaten we al vroeg op onze fiets richting Frankrijk. Na een verkwikkende koffie en dito ontbijt bij de lokale bakker in Hastières reden we de grens over naar Givet, het eerste Franse stadje op onze tocht. We zijn verbluft van de fietsaccommodatie die we aantreffen in het departement France-Ardennes: de route ‘La Meuse à vélo’ is goed bewegwijzerd, vrij van autoverkeer en het asfalt loopt als een trein. We rijden afwisselend langs het water of door de bossen op de heuvels langs de rivier. Ook de Fransen hebben duchtig ingegrepen op de loop van de rivier. Net vóór Revin rijden we samen met een kanaaltje (dat een bocht afsnijdt van de rivier) door een tunnel in de rotsen. Landen doen we die dag in Monthermé op een typische Franse camping.
Het verschil in camping faciliteiten tussen Nederland enerzijds en België en Frankrijk anderzijds is frappant. In Nederland beslisten we in de loop van de dag waar we die avond zouden landen. Er zijn immers genoeg mogelijkheden: Natuurcamping, Camping op de boerderij, ea. In België en Frankrijk heb je die luxe niet. Er is veel minder keuze en de kwaliteit is er beduidend minder. Voor België kan ‘Welcome to my garden’ een goed alternatief zijn.
Ook voor het inslaan van proviand is het in Frankrijk niet simpel. De dorpjes die we passeren hebben geen buurtwinkel meer. In het beste geval is er nog een boulangerie.
Na Monthermé plannen we te landen in de camping municipale van Mouzon. Ook hier weer een zeer vroege start om de hitte enigszins voor te zijn. Het landschap evolueert langzaam van heuvelachtig en bebost naar licht glooiend open, agrarisch gebied. We laten de Ardennen stilaan achter ons.
In Mouzon ontmoetten we 3 sympathieke Franse reisfietsers op weg naar Amsterdam. Zij geven ons de gouden tip om zowel ontbijt als lunch ‘s ochtends vroeg in te slaan bij de lokale boulangerie. Je vindt er immers al zeer vroeg naast de gebruikelijke baguettes en croissants ook belegde broodjes, foccacia’s, etc
Onze volgende stop wordt Verdun. Kort na Mouzon rijden we het departement France-Meuse binnen. Hier is de fietsroute ‘La meuse à vélo’ nog niet aangelegd. We rijden nu op kleine departementale wegen. We fietsen in het dal van de Maas en niet echt langs de rivier. Het werd een glooiende tocht onder een (te) hete zon maar wel door een gevarieerd landschap. De Maas stroomt hier door kalkrijk gebied en dat is ook te merken aan de oevers van de rivier. De rivier en de kanalen erlangs, hebben geen enkel economisch nut meer. De natuur neemt stilaan over en dat resulteert in bijzondere fauna en flora langs de oevers. Natuurlijk ontsnap je in deze streek niet aan het oorlogsverleden uit 14-18.
Bij de start van onze tocht was het de bedoeling om tot aan de bron van de Maas te fietsen (Pouilly-en-Bassigny) om vervolgens door te steken naar het dal van de Moezel en deze noordwaarts te volgen tot Nancy. Vandaar zouden we dan per trein terugkeren naar Brussel via Luxembourg. In Verdun kregen we echter te horen dat de treinverbinding Nancy – Schengen (Lux) onderbroken was door werkzaamheden. Op de vervangbussen zijn geen fietsen toegelaten. We besluiten daarom niet zo ver zuidwaarts te fietsen maar reeds kort na Verdun af te buigen naar de Moezel om vervolgens ‘La voie bleue’ te volgen tot in Luxembourg.
We verlaten Verdun bij het ochtendgloren, en na de gebruikelijke stop bij de boulangerie, volgen we de Maas tot Bannoncourt, zo’n 30km ten zuiden van Verdun. Hier spotten we zelfs een bever. Langs rustige departementale wegen klimmen we uit het dal van de Maas richting ‘Lac de Madine’. Het zicht op het meer vanop de heuvelrug is prachtig. Dit is de streek van de ‘Mirabellen’ en het was volop oogsttijd. Eenmaal we het dal van de Moezel hebben bereikt volgt een zachte, lange afdaling tot in Vandières. Wij fietsen nu langs de Moezel, stroomafwaarts richting Luxembourg.
Luxembourg
Ook deze fietsroute is prima bewegwijzerd en de fietsinfrastructuur is meer dan goed. Naarmate we Luxemburg naderen duiken ook de eerste wijnranken op langs de oevers. Ook hier valt het op dat er naast de rivier tal van kanalen, sluizen en waterbekkens zijn. Na Metz neemt de economische bedrijvigheid duidelijk toe en het stuk tussen Metz en Sierck-les-Bains aan de Luxemburgse grens is dan ook minder.
In Sierck-les-Bains ontmoetten we een lokale fietser die onze een mooie fietsroute aanraadt tot Luxembourg-stad. We nemen de tip in dank aan en op onze laatste fietsdag rijden we nog een klein stuk langs de Moezel via Schengen tot in Remig om vervolgens de heuvels van het Moezeldal op te fietsen tussen de wijnranken. Eenmaal boven aangekomen rijden we op een soort plateau door bossen en velden om uiteindelijk via Hesperange af te dalen naar la ville basse Luxemburg (Grund). Dit was nog een zeer mooie afsluiter van onze reis.
Uiteindelijk hebben we een 1000km gefietst in 13 fietsdagen. Het is zeker geen moeilijke fietsroute en de fietsinfrastructuur was goed tot zeer goed.
